موزیک داغ

Lesiëm (لیزیم) یک پروژه موسیقی آلمانی است که در سال ۱۹۹۹ میلادی توسط دو تهیه‌کننده به نام‌های سن میزل (Sven Meisel) و الکس وند (Alex Wende) بنیان گذاشته شد. موسیقی آن‌ها ترکیبی از سبک‌های مختلف است که بیشتر در دستهٔ عصر نو (New Age) قرار می‌گیرد. این سبک شامل عناصری از راک، پاپ، الکترونیک، امبینت و به‌طور برجسته‌ای، سرودهای گریگوری و موسیقی کرال است. موسیقی لیزیم اغلب با گروه‌هایی مانند انیگما (Enigma) و ارا (Era) مقایسه می‌شود، که آن‌ها نیز از ترکیب آوازهای کرال با موسیقی مدرن بهره می‌برند. خوانندگان مهمان متعددی از جمله مگی ریلی و لاورنس سیهلابنی با این پروژه همکاری کرده‌اند. این گروه تا سال ۲۰۰۵ فعال بود و در این مدت سه آلبوم استودیویی منتشر کرد.

توتو کوتونیو (Toto Cutugno) با نام اصلی سالواتوره کوتونیو (Salvatore Cutugno)، خواننده، آهنگساز و ترانه‌سرای مشهور ایتالیایی بود که در سال ۱۹۴۳ میلادی در شهر فوسدینوو به دنیا آمد. او فعالیت موسیقی خود را ابتدا به عنوان یک درامر آغاز کرد و سپس گروه خودش را تشکیل داد و به خوانندگی و ترانه‌سرایی روی آورد. "توتو" نامی بود که مادرش در کودکی او را با آن صدا می‌کرده است. مشهورترین اثر او در سطح جهان، آهنگ "L'italiano" (به معنی "ایتالیایی") است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد و موفق‌ترین ترانه او به شمار می‌رود. توتو کوتونیو در ۲۲ اوت ۲۰۲۳ در سن ۸۰ سالگی، پس از یک دوره طولانی بیماری در شهر میلان درگذشت.

آلبوم The Very Best of Era مجموعه‌ای از بهترین آهنگ های گروه موسیقی نیو ایج فرانسوی Era می باشد که در سال ۲۰۰۴ میلادی منتشر شد. این آلبوم گلچین، شامل قطعات محبوب و مشهور از سه آلبوم اول این گروه (Era در ۱۹۹۶، Era 2 در ۲۰۰۰ و The Mass در ۲۰۰۳) به همراه چند ریمیکس و یک قطعه جدید است. Era پروژه‌ای است که توسط آهنگساز فرانسوی، اریک لوی (Eric Lévi)، بنیان‌گذاری شده و با موسیقی تلفیقی در سبک نیو ایج (New Age)، شامل عناصری از موسیقی کلاسیک، اپرا، سرودهای گریگوری و راک شناخته می‌شود. بسیاری از قطعات این پروژه به زبان ساختگی و شبیه‌لاتین خوانده می‌شوند که فضایی حماسی و اسرارآمیز به موسیقی می‌بخشد.

ده تا از بهترین آهنگ های سبک موسیقی دارک، گوتیک و الکترونیک تاریک قرار دادیم که همه ی این آهنگ ها توسط شرکت Danse Macabre منتشر شده است. یک شرکت موسیقی آلمانی می باشد که در سال ۱۹۸۹ توسط اعضای گروه Das Ich تأسیس شد و در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی و همزمان با اوج‌گیری جنبش Dark Wave آلمان به محبوبیت رسید. موسیقی دارک به طیف وسیعی از ژانرها اشاره دارد که معمولاً مضامین تاریک، درون‌گرایانه و گاهی اندوهبار را در خود جای داده‌اند. دو زیرشاخه اصلی آن دارک امبینت و دارک وِیو هستند. دارک امبینت به موسیقی پساصنعتی با فضایی تاریک و غالباً بدون ریتم مشخص می‌پردازد، در حالی که دارک ویو از پست‌پانک و نیو وِیو نشات گرفته و از عناصر تاریک‌تر و غم‌انگیزتر استفاده می‌کند.

مجموعه موسیقی سینث ویو از حال و هوای نوستالژیک، رمانتیک و هیجان‌انگیز دهه ۱۹۸۰ میلادی الهام گرفته است. این موسیقی برای رانندگی شبانه، تمرکز، یا هر فعالیتی که نیاز به حس نوستالژی یا یک فضای "سایبرپانک" ملایم دارد، ایده‌آل می باشد. ریترووِیو / سینث ویو (Retrowave/Synthwave) یک خرده‌ژانر موسیقی الکترونیک است که به شدت از موسیقی متن فیلم‌های اکشن، علمی-تخیلی و ترسناک دهه هشتاد، و همچنین بازی‌های ویدیویی و هنر آن دوران تأثیر می‌گیرد. این سبک با استفاده از سینتی‌سایزرهای آنالوگ، ملودی‌های نوستالژیک و فضاسازی "آینده‌گرایانه قدیمی" (Retro-futurism) شناخته می‌شود. از میان هنرمندانی که بارها به تأثیر آثار آن‌ها بر این سبک اشاره شده‌است، می‌توان از جان کارپنتر و تنجرین دریم نام برد.

MDMC با نام اصلی مارکوس دومنیکو یک هنرمند مستقل آلمانی در ژانر الکترونیک/سینث‌پاپ است که با فضای نوستالژیک و تیرهٔ موسیقی خود توانسته است در سطح بین‌المللی و به خصوص در میان طرفداران این سبک‌ها شناخته شود. آثار او ترکیبی از فضاهای نوستالژیک دهه ۸۰ میلادی (سینث‌پاپ) با المان‌های تیره‌تر و عمیق‌تر موسیقی الکترونیک می باشد. آهنگ های MDMC اغلب حول محور موضوعاتی مانند دلتنگی، تنهایی، عشق و جستجو در فضای روانی انسان می‌چرخند و معمولاً یک فضای احساسی و گاهی دراماتیک دارند. مارکوس دومنیکو علاوه بر خوانندگی، خود تهیه‌کننده و میکس‌کننده آثارش نیز هست.

آلبوم Anthology of World Music: Iran در سال ۱۹۹۸ میلادی منتشر شد، یکی از مهم‌ترین آثاری می باشد که به معرفی موسیقی سنتی ایرانی به جهان غرب پرداخته است. این آلبوم شامل قطعاتی است که به صورت تک‌نوازی و بداهه‌نوازی در دستگاه‌های مختلف موسیقی ایرانی اجرا شده‌اند. موسیقی این آلبوم به دلیل عمق و غنای فرهنگی و هنری خود، شناخته شده است. موسیقی سنتی ایرانی که به آن موسیقی اصیل یا موسیقی دستگاهی هم گفته می‌شود، یک سیستم موسیقی پیچیده و غنی است که ریشه‌های آن به قرن‌ها پیش بازمی‌گردد. این موسیقی بخش مهمی از هویت فرهنگی ایران محسوب می‌شود و بر خلاف موسیقی‌های غربی که بر پایه نت‌ها و آکوردها هستند، بر اساس "دستگاه" و "ردیف" شکل گرفته است.

Chris Norman خواننده و گیتاریست انگلیسی است که در سال ۱۹۵۰ میلادی در ردکار، یورک‌شر شمالی متولد شد. او بیشتر به خاطر صدای خشن و منحصربه‌فردش شناخته می‌شود. کریس نورمن در سال ۱۹۶۵ به همراه دوستان مدرسه‌اش، آلن سیلسون و تری اتلی، گروهی تشکیل داد که بعدها با نام اسموکی به شهرت رسید. او خواننده اصلی گروه بود و نقش مهمی در موفقیت آن‌ها داشت. پس از جدایی از گروه اسموکی در سال ۱۹۸۶، نورمن مسیر حرفه‌ای خود را به صورت مستقل ادامه داد. نقطه عطف فعالیت انفرادی او، همکاری با خواننده زن، سوزی کواترو، در آهنگ "Stumblin' In" بود که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد و به یک موفقیت جهانی تبدیل گشت.

این مجموعه موسیقی Electronic Body Music شامل سه آلبوم از هنرمندان قدیمی بلژیکی می باشد که از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ میلادی منتشر شده است. موسیقی EBM سبکی از موسیقی الکترونیک است که در اوایل دهه ۱۹۸۰ در اروپای غربی با ترکیب عناصری از موسیقی اینداستریال و سینث‌پانک با رقص پا شکل گرفت. این سبک از ریف‌های بیس تکرارشونده و ریتم‌های دیسکو، و وکال‌های عمدتاً بدون دیستورشن و شبیه به فریادهای دستوری بهره می‌برد و مضامینی اغلب رویارو و تحریک‌کننده دارد. این سبک، اولین سبک موسیقی بود که صداهای سینتی‌سایز شده را با سبک رقص هیجان‌انگیز ترکیب کرد و راه را برای تکامل بیشتر موسیقی الکترونیک هموار کرد.

Mark Bernes موزیسین و خواننده سرشناس روسی بود. مارک برنس خواننده ترانه‌های غمگین محبوبی همچون آهنگ شب تیره است. صدای او به بینگ کرازبی و سبک خوانندگی‌اش به شانسون‌خوانانی همچون ایو مونتان شباهت داشت. Dark Is the Night یک آهنگ قدیمی روسی مشهور جبهه شرقی جنگ جهانی دوم می باشد که برای فیلم دو سرباز در سال ۱۹۴۳ میلادی توسط نیکیتا باگاسلوسکی ساخته شده‌است. این آهنگ اولین بار توسط لئونید اوتیسف ضبط شد اما اجرای مارک برنس، آهنگ را به شهرت رساند. در فیلم برنس سربازی است که همسر و فرزندش را نیمه‌شب هنگام خواندن ترانه به خاطر می‌آورد و علیرغم متهم شدن نیکیتا باگاسلوسکی توسط مسئولین شوروی به ساختن ملودی احساساتی در ترویج ناامیدی، این آهنگ به سرعت در میان مردم شوروی به محبوبیت دست یافت و به نشانی از سال‌های جنگ تبدیل شد.